ในที่สุดก้อมาถึงเดือนแห่งการรอคอย (มั้ง) 



มันเป็นเดือนพฤษภาคมที่พวกเราทั้งหกคนต้องมาเผชิญกับประสบการณ์สุดแสนประทับใจ.........รึป่าวก้อไม่รู้



วันที่ 30 เมษาพวกเราต้องมาที่เกาะกันก่อนเพราะ วันที่ 1 จะมีการรายงานตัวนิสิตฝึกงาน



และแล้วก้อมีประสบการณ์สุดระทึกใจเกิดขึ้นเนื่องจากมีเพื่อนติดธุระอย่างเร่งด่วนทำให้รวมตัวกันได้เกือบห้าโมงเย็น



แล้วเรือออกลอยมาเกาะสีชังหมด สองทุ่ม   วันนี้เราคงไม่ได้ไปเกาะแล้ว



แต่ฟ้ายังดลบันดาลให้ได้มาพบทางสว่าง คือ เมื่อเราขึ้นแทกซี่เพื่อที่จะไปขึ้นรถที่เอกมัย และรถก้อติดมากมาย คุณลุงแทกซี่บอกว่าไม่เหมารถไปล่ะ แค่ประมาน พันสองเอง

เท่านั้นแหละพวกเราจึงตกลงที่ไปรถแทกซี่กัน  เมื่อเวลาประมานทุ่มครึ่งมั้งยังไม่เข้าศรีราชาเลย  พวกเราก้อพูดเล่นว่าคงได้นอนที่วัดตรงเกาะลอยอ่ะแหละ ลุงแทกซี่เลยเหยียบคันเร่งสุดพลังเลย  ผลปรากดว่าเรามาขึ้นเรือทันประมาน ทุ่ม ห้าสิบมั้ง



ขี้เกียดพิมพ์และ  เหนื่อย